شھر علي پور ۾ مرد مٺو مهندار ڏٺم
جنهن جي جلوي نوايل نانگا نروار ڏٺم.
جيئن گلن تي ڀؤنر اچن ٿا
تيئن واس وٺڻ هت بلبل اچن ٿا
راتيان ڏينهان جت پرت پچار ڏٺم.
نور جنهن جي جا شعلا ٻريا
ڪيئي مست مجنون ٿيا چريا
بحر وحدت جو بي ڪنار ڏٺم.
مام سيکاري ادب ڏين ٿا
هڪ نظر ساڻ ملائن رب ٿا
عجب سندن اختيار ڏٺم.
عبدالعزيز جهڙا ٿيا ڪيئي چريا
منجھ محبت آهن مريا
ڪيئي شوق سيري جي ۾ شڪار ڏٺم.
____________________________________
آئين ڪلنگي سر ڪلاه ڪري تنهنجا ويڙھا شال وسن.
آئين احد احمد ويس ڪري
ڪيئي دلڙيون ته ڦري
ڪئين سر توکي سجدو ڪن.
پنهنجي محبت ۾ مشتاقن کي مارين ٿو
ماري پوءِ جيارين ٿو
ڪئين ڪوپا سر اڏي تي ڏين.
شاھِ رفيع پُرنور ٿيو
جنهن کي حاصل حج حضور ٿيو
ڪئين نانگا در تنهنجي تي نچن.
عبدالعزيز رک محبت محڪم
هڻ پوءِ اناالحق دم
کٽي بازي هي ته سچن.
_________________________________
باغ الله والي دا سارا بهار ڏٺم
عجب علي پور وچ اهي آثار ڏٺم.
ڪونجان ڪبوتر آون بلبل
عجب ٻوليان ٻولي ڪوئل
جٿ ڪمريان دي پڪار ڏٺم.
پرت وندي پُر پيون
جام الستي پي جيون
سانوڻ دي عجب وسڪار ڏٺم
شاھِ رفيع قرب ڪريندي
رمزان روحاني يار سليندي
عجب پرين دا پيار ڏٺم
پڪڙ دامن عبدالعزيز پير مغان دا
ٿي بردا فرمان دا
اهين صورت وچ دلبر دا ديدار ڏٺم.
_________________________________
فقير عبدالعزيز لغاري
No comments:
Post a Comment